Samoocena kompetencji sportowych a psychofizyczne możliwości zawodnika w grze zespołowej - Mroczkowska, Helena (Wydawnictwo Akademii Wychowania Fizycznego im. Polskich Olimpijczyków we Wrocławiu, 2019)
Cel badań. Celem pracy jest opisanie związków miedzy samowiedzą (normatywną i autono-miczną) a cechami temperamentu i motywacją osiągnięć gracza w zespole. Materiał i metody. Przebadano 44 graczy piłki siatkowej, uczniów Szkoły Mistrzostwa Sportowego, w przedziale wiekowym 15–17 lat (16,4 ± 2,6 roku) i średnim stażu zawodniczym 5,4 ± 2,7 roku. Zastosowano Kwestionariusz Temperamentu „Formalna Charakterystyka Zachowania” (FCZ-KT) Zawadzkiego i Strelaua, Skalę MOS (eksp.) do pomiaru motywacji osiągnięć sportowych, Skale Samoocen Normatywnych i Autonomicznych. Wyniki. Wszystkie miary samoocen autonomicznych okazały się wyższe od samoocen normatywnych. Niezależnie od tego jak zawodnik oceniał swoje zdol-ności predyspozycje sportowe, szanse sukcesu, jego wysiłek treningowy był stałą zbliżoną do maksymalnego. Samoocena atrakcyjności ﬁzycznej nie ma związku z ocenami pozostałych atry-butów autonomicznych czy normatywnych. Wnioski. Najbardziej miarodajnym nośnikiem in-formacji o psychicznych możliwościach zawodnika jest samoocena relatywna w obszarze pewności i zaufania do siebie – związana z parametrami emocjonalnego funkcjonowania zawodnika, od-pornością na stres, zdolnością do rozładowywania stanów emocjonalnych oraz motywacją osiągnięć.
Keywords: samowiedza; możliwości psychoﬁzyczne; gra zespołowa